Leyla qutunu açanda mahnının sədaları sanki qulaqlarında əks olundu. Gözündən bir damla yaş süzüldü. Bu, bir sonun deyil, Toğrulun ona bəxş etdiyi ən ağrılı, lakin ən səmimi azadlığın hədiyyəsi idi.
Onlar 2020-ci ilin o ağır, hər kəsin evə qapandığı günlərində ayrılmışdılar. Şəhər susmuşdu, amma Toğrulun içindəki fırtına dinmək bilmirdi. Leyla ilə keçirdiyi hər an indi bir xatirəyə çevrilmişdi. Toğrul başa düşürdü ki, bəzən ən böyük sevgi, sevdiyin insanı öz xoşbəxtliyi üçün sərbəst buraxmaqdır. Onlar 2020-ci ilin o ağır, hər kəsin evə
Ertəsi gün Leyla qapısının önündə həmin qutunu tapdı. Üstündəki kiçik qeyddə cəmi üç kəlmə yazılmışdı: Toğrul başa düşürdü ki, bəzən ən böyük sevgi,
Hekayəni daha da kədərli etmək üçün bəzi , yoxsa bu sonluğun kifayət olduğunu düşünürsünüz? Toğrul başa düşürdü ki
Telefonu götürüb həmin o qəmli mahnını qoşdu. Musiqinin sədaları otağa yayıldıqca, Toğrul qutunu bağladı. İçində sadəcə ikisinə aid olan, amma artıq mənası qalmayan kiçik bir boyunbağı və solmuş bir gül var idi.
O, qələmi götürüb məktubun sonuna bu sətirləri yazdı: